Afgelopen maandag zat ik met zes andere ‘topvrouwen’ in de talkshow Girls ’n Cocktails gemaakt door Rasheida Adrianus. Het programma werd opgenomen in het kader van Rotterdam viert de stad en zal op 6 juli worden uitgezonden. Thema: de 21th Century Topvrouw. Hier alvast een voorproefje.

Holy mac don’t get me started. Ja hoor, daar ga ik weer. Dat Engels in mijn vocabulaire is niet te stoppen. Merk ik ook weer tijdens de opnames. Een vriendin had me daar na een radio-opname voor BNR al een keer voor op de vingers getikt. Nu hoor ik het mezelf opnieuw doen. Godzijdank doen de drie takshow hosts (Hoe knap kan je zijn? Voelde me echt een kaaskop ) het aan de lopende band. In Rotterdam is dat ‘totally accepted’.

Hoe dan ook, tijdens de show ben ik soms net zo’n racepaard in een kooi, klaar om te knallen. Ik realiseer me ineens hoeveel bagage ik heb na tien jaar schrijven en filmen over dit onderwerp. Ik wil niet te dominant zijn in het gesprek, maar weet niet helemaal zeker of dit wel is gelukt. De complimenten achteraf van gasten verminderen mijn onzekerheid wel. Het woord ‘inspirerend’ valt vaak en dat geeft me echt een heel trots gevoel.

Charter Talent naar de Top

Het gesprek met Sonya Dias, Sonja Feenstra-Bruins, Mila Bahadoersing & talkshowhosts Tiffany Lilola, Nadia Jane Bristoll en Mischulaikah Grüne start met het Charter Talent naar de Top. Een initiatief van onze overheid om meer vrouwen aan de top van het bedrijfsleven te stimuleren. Het streefcijfer is 30%. Waarom niet 50%? Knalt één van de jonge talkshowhosts er meteen in. Helemaal waar natuurlijk. Ik gooi mijn wens voor quota er bovenop. Hoezo vrijblijvend hoop verspreiden? We zien het aantal vrouwen niet toenemen, dus tijd voor actie. Maar politiek krijgen we daar in Nederland polderland de handen niet voor op elkaar.

Dus zien we tot nu toe het aantal topvrouwen niet toenemen. Zonde? Jazeker. Die 30% is weliswaar bevreemdend voor de jonge talkshowhosts die nog weinig verschil hebben ervaren tussen mannen en vrouwen tijdens hun jeugd, studietijd en beginnende carrière. Het percentage is toch niet willekeurig gekozen. Pas bij een aandeel van 30% wordt de dominante cultuur – veelal de mannencultuur – doorbroken en komt er ruimte voor vrouwelijke waarden.

Join us!

Gesteld dat het er ooit van komt, is de volgende vraag: is het dan wel leuk aan de top? De aanwezige vrouwen zijn eensgezind: hard werken, leuk werken, ondernemen, het is echt geweldig. Ook als je moeder bent. Ik bevestig door mijn ervaring te delen met wat ik hoor van de vele topvrouwen die ik interview. Ze zeggen: kom hierheen. Join us! Aan de top heb je veel meer zeggenschap over je agenda dan pakweg 2, 3 lagen eronder. Hier heb je echt flexibiliteit. Je laat je secretaresse gewoon een kruis in je agenda zetten als je naar zwemles gaat. Nobody knows!

De vrouwen hier vragen zich verontwaardigd af waarom je geheimzinnig zou moeten doen over de reden van je afwezigheid. Hoe mooi zou het zijn als je gewoon kon zeggen: mijn kind is nu even belangrijker en zwemles laat optekenen in je agenda. Het is voorlopig nog een utopie weet ik uit mijn interviewpraktijk. Te stereotype bevestigend wellicht voor die enkele vrouw lonely at the top? Maar wie durft?

De rode loper

Het gesprek gaat richting ambitieuze moeders. Zouden zij gepamperd moeten worden door werkgevers? Of is het aan de werkende moeder zelf om haar balans te bewaren? Een aantal vrouwen buitelt – spreekwoordelijk – over elkaar. Moeders? En de vaders dan? De irritatie over de exclusiviteit van dit onderwerp bij vrouwen zit hen hoog. Zij redden het juist dankzij de goede samenwerking met hun man. Maar de vanzelfsprekendheid dat de vrouw dit allemaal oplost is dagelijks voelbaar. Vooral buiten ‘in de maatschappij’.

Ik breng in dat niks moet, dat werkgevers daarin zelf beslissingen moeten nemen. Zolang ze maar weten hoe waardevol werkende moeders zijn. En vooral: rete-ambitieus. Doordat zich dat vaak anders uit, vrouwen laten niet graag zien hoe goed ze zijn maar doen liever de goede dingen heel goed, is het niet altijd zichtbaar voor werkgevers. Maar feitelijk zou de rode loper uit moeten gaan. Ambitieuze moeders gaan 100% voor hun werk, willen zich blijven ontwikkelingen en zoeken meer uitdaging en verantwoordelijkheid in hun werk. Ik kan het weten want ik deed er recent onderzoek naar (N=5.000). Hierover later meer.

Blijf bij jezelf

Tegen het einde praten we over het inzetten van je vrouwelijke charmes op de werkvloer, ook wel zakelijk flirten genoemd, versus ‘je mannetje staan’. Alle vrouwen zijn het er roerend over eens: natuurlijk zet je alles in wat je hebt. Mannen doen dat ook! Ik vind dat ook, maar geef aan dat er ook een risico aan zit. Vrouwen worden – zeker aan de top – strenger beoordeeld dan mannen. Alle ogen zijn op haar gericht. Je kunt al snel verwijten krijgen: zij heeft zich omhoog ge….flirt.

‘Je mannetje staan’ wordt ook niet persé ervaren als stereotyperend. Het staat simpelweg voor durven, sterk in je schoenen staan en knallen. Toch mogen de vrouwelijke waarden niet weggedrukt worden. Juist het luisteren naar je hart, je gevoel laten spreken en je intuïtie volgen, maakt vrouwen in het bedrijfsleven, op welk niveau dan ook, zo waardevol ten opzichte en naast mannen.

De eindconclusie kan dus niet anders zijn dan: ga naar de top als je wilt, welke top dat voor jou ook is. Maak je ambities waar. Have fun. En ‘while doing it’ blijf jezelf, blijf dicht bij jezelf.

Meer info over de uitzending volgt.

Vind je dit artikel leuk? Mis niks en like ons op Facebook.

0 shares
Previous Post

“Als ik thuis was bevallen, was ik nu dood geweest.”

Next Post

Het gaat om de vrolijkheid.