Lieve B.

De superlatieven over jouw concert vlogen de afgelopen dagen over mijn scherm.
Een superster die bij ons in Nederland is, verdient misschien wel niks dan lof.
Oké, onze eigen Arena durven we nog wel af te zeiken.
Die galmbak klinkt ook niet, maar daar kan jij niets aan doen.
Je stond er maar mooi en wij waren erbij.
We mochten naar je prachtige stem luisteren, daar waar hij door de galm heen prikte.
En naar je kijken, zoals we dat ook hadden verwacht: strong, sexy, solo.
Alles klopte en juist daarin klopte er – voor mijn gevoel – iets niet.
Maar durf ik dat te zeggen, tussen niets dan goeds in de media?

Ach de hele wereld vindt al iets van je en ik ben de laatste die wil afdoen aan jouw uitstraling.
Je bent dé powerwoman van de wereld, zo zie ik je en daar kwam ik ook voor afgelopen zaterdag.
Maar die powerwoman zag ik niet of ik zag vooral ook een andere B, onzeker, kwetsbaar, verlegen, lief en uit haar rol direct weer het kleine meisje dat ze ooit was.
Misschien kwam het door de videobeelden die je van jezelf liet zien, maar ik zag haar ook op het podium.

Je begon sterk. Introduceerde voor mij een nieuw woord: Slay. Ik domineer.
Jij bent slay, en wij waren heel graag slay met jou.
Maar juist daarin slaagde je wat mij betreft niet.
Als je komt, je bent er, wil ik met je mee. Mee in de wereld van Beyoncé.
Maar ik bleef achter op de grond, opkijkend naar een groot scherm met heel veel poses van Beyoncé de superster.
Een ster die ik buiten het scherm nauwelijks zag door de gigantische ‘golden circle’ waarvan ik het nut alleen in dollars kan zien.
Bij tijd en wijle had ik het gevoel in een peepshow te zijn beland, met het zoveelste sexy pakje waarin niemand, werkelijk niemand er beter uit zou zien dan jij.

Natuurlijk, ook over jouw uitdagende voorkomen is al veel geschreven.
Ik vond het altijd benepen bullshit. Feminisme is ook je vrouwelijkheid laten zien.
Maar de pakjes, de dansjes, de poses, de boze blikken maakten geen verbinding met mij en wat ik zag was iemand die een rol speelt.
Want tussen die pasjes door zag ik een vrouw die misschien wel 150 keer aan haar haren zat te plukken.
Zoals je dat ziet bij kleine meisjes die zichzelf in hun onzekerheid een houding willen geven.
Maar jij bent Beyonce, je staat op alle grote podia in de wereld en zet een blower op je blonde lokken.
Wild moeten ze dansen, die lokken, maar toch ook niet. Gedresseerd liever. Maar dat kan niet.
Laat het gaan B. Laat het los. Je hoeft niet perfect te zijn. Liever niet.

Inmiddels een paar dagen later vraag ik me af wat je kwam vertellen, welke boodschap je wilde afgeven.
Ik vraag me af wie je nu werkelijk bent?
Je zingt en spreekt veel over de liefde, maar in veel van je nummers ben je teleurgesteld en boos.
Je klassiekers zing je niet of in een verkorte medley achtige vorm en het gejuich van je fans beantwoord je met een minzaam lachje.
Niet weer, he?!
Dat begrijp ik, je hebt een nieuwe boodschap: maar is die van jou of is die van ons?
Bij de zoveelste poging je lokken daar te houden waar de blowers ze telkens wegwaaien, kreeg ik de slappe lach.
Met mijn vriendin grapte ik over de luizen die je wellicht van Ivy hebt gekregen.
A true ambitious mama.
Maar dit is niet wat ik wil, of waar ik voor kwam.

Bijna tegen het einde begon voor mij alsnog het concert zoals ik het me voorgesteld had.
Je zonghet nummer ‘daddy lessons’ over wat je Texaanse vader je leerde.
‘Daddy made a soldier out of me, a tough girl is what I had to be.
With his right hand on his rifle, he swore it on the bible. My daddy sad shoot.’
Ik begin je te begrijpen en ik denk te zien dat het voor jou eindelijk ook echt voelt.
Dit is waar je vandaan komt, van een vader die een soldaat van je maakte.
Zich niet afvroeg of die rol wel bij je paste en de lieve B. probeerde te onderdrukken.
Halverwege zegt mijn vriendin dat je op Tina Turner lijkt.
En ik denk: hoeveel eigenlijk?
Hoeveel van Tina’s lifestory komt overeen met de jouwe.
Is wat wij zien, willen zien, van je verwachten, net als alle mannen om je heen die een moneymaking soldier van je willen maken, wel de vrouw die je echt bent?
En hoe moet je dat zelf nog weten als sterk zijn je met de paplepel is ingegoten?

Leven is zoeken.
Uitzoeken wat je wilt, wie je bent, wie je wilt zijn.
Dat is het voor mij, dat is het voor iedereen, dat is het voor jou.
Dat is wat IK zag toen ik je zaterdag die geweldige show zag geven.
Zou dat geen mooie boodschap kunnen zijn?
I slay klinkt tof en stoer en ik heb het je de hele avond nageroepen.
Maar gaat dat je echt gelukkig maken?
Is dat wat je verbindt met degene die je lief hebt?
Is dat wat vrouwen wereldwijd verbindt?
Willen we domineren?
Als domineren betekent in gevecht zijn en blijven met onze mannen die vreemd gaan of ons op wat voor manier dan ook teleur stellen?
Of willen we kijken naar onszelf?
Op zoek gaan naar onze innerlijke kracht, los van de kracht of tegenkracht van de ander, om zo los te komen van dat gevecht.
En juist zo onze eigen leven te kunnen leven.
All the women who are independent?

Wat jij, B?

Lees hier de mening van vier andere vrouwen over Beyoncé.

Vind je dit artikel leuk? Like ons op Facebook en mis niks.

0 shares
Previous Post

Basic instinct

Next Post

The Next Women Innovation Summit 2016